HapPy BriThdaY
OUi
เดินทางไกลมา 19 ปีแร้ว
มีความสุขกับทุกก้าวที่เดินไป
แม้จะเรยฝัน หรือ ยังไม่ถึง
ขอให้ทุกก้าวที่กำลังผ่านไป
ต่อจากนี้
เปี่ยมด้วยรักและกำลังจัย
อบอุ่นกับรอบข้างที่มี
+ห่วงใย+
รักและเคียงข้าง
กู และ เพื่อนๆ
...รัก เสมอ...
2007/Jul/17
2007/Jun/27
บางคราวยังเหมือนว่าเธออยู่ตรงนี้
เรื่องราวที่ดีก็ยังฝังใจ
บางความทรงจำเก่าๆ
ก็ยังงดงามไม่คลาย
กระจ่างอยู่ข้างใน เมื่อไรที่คิดขึ้นมา
บางทียังคิดว่าเธออยู่ที่ไหน
แล้วเคยหรือไม่ที่คิดเหมือนกัน
คิดถึงเรื่องราวเก่าๆ
แล้วยังทบทวนถึงมัน
สิ่งที่ดีกับคืนและวันของฉันและเธอ
และยังคงยิ้ม ยิ้มทั้งน้ำตา
ที่ผ่านไปแล้วไม่หวนคืนมาก็ไม่เสียดาย
แค่เพียงคิดถึงว่าเคยได้มี
บางครั้งก็ยังชื่นใจ
แม้จะมีเก็บไว้แค่ความทรงจำ
อยากเก็บเอาไว้แค่เพียงสิ่งดีๆ
ถึงวันนี้มีแต่ความเหงาใจ
ถึงแม้ว่าเราจะห่าง
แยกคนละทางที่ไป
ก็เป็นเพียงแค่ความสุขใจ
เมื่อคิดถึงเธอ
อยากเก็บเอาไว้แค่เพียงสิ่งดีๆ
ถึงวันนี้มีแต่ความเหงาใจ
มีเพียงบางครั้ง
ที่อาจจะยังสงสัย
ว่าเธอเองจะเคยบ้างไหม
ที่คิดเหมือนกัน
ว่าเธอเองจะเคยบ้างไหม
ที่คิดเหมือนกัน
2007/Jun/25
เหนื่อย มั้ย สิ่งที่ทำอยู่
...
จวบจนวันนี้แล้วนะ
ชีวิตใหม่เหรอ..
ที่อยากเพียงให้มันเป็นเพียงฝันร้ายแค่ข้ามคืน
ตื่น สักที ตื่น สักที..!!
แย่..ไปหน่อยนะ
ที่ มัน เป็นความจิง
มันไม่ได้ดูโหดร้ายซะขนาดนั้น
แต่ การ ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางแวดล้อมที่นี่
มันทำให้แทบหาความเป็นตัวเองไม่เจอเรย
บางครั้ง ยินดีที่จะอยู่คนเดียว เพียงเพราะ
ความสบายจัย ที่จะต้องไม่ไปปั้นหน้า
ให้คนอื่นๆ เห็นว่าเรามีความสุขไปกับเค้า
แต่ ความโดดเดี่ยว นี่ดิ
มันเป็นยาพิษ ชนิด ร้ายแรง
ที่เพียงแค่แตะ ก้อออกฤทธิ์ซะ ยุ่งเหยิง
...
จากสิ่งที่เคยผ่านมา
เคยเบื่อหน่ายกับการรู้จักคัยต่อคัยมากมาย
เบื่อความวุ่นวายของคนรอบข้าง
แต่ ณ วันนี้
อยากเพียงกลับไป เพื่อแก้ไขอดีต
อยากกลับไป ยิ้มทักทาย ให้กับทุกๆคน
อยาก ก้าวเข้าไป ในโรงเรียน ที่ มองไปทางไหน
ก็ต้องเห็น คน รู้จักสักคน สองคน
ไม่ใช่ การ เดินไปตามเส้นทาง เส้นใหม่
เพื่อตามหา ใครสักคนที่พอจะรู้จักเรา
หรือเพื่อ หาคัยสักคน
ที่เค้าเคยรู้จักเรา......แต่เค้าหายไป
.
วันนี้ล่ะ 1 วันแห่งการเริ่มต้นวันแรกของอาทิตย์ ที่ 4
เห้ย จะเดือน แร้วสินะ
ทำไม ไม่เห็นเหมือนที่คิดล่ะ
เพื่อนใหม่ก้อคงเป็นองค์ประกอบ
ที่จะทำให้ห้องเรียนในแต่ละวัน
มันไม่ร้าง
มันไม่เงียบ
(ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่เหงานี่หน่าเนาะ)
และคงทำให้อาจารย์ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์
..
เท่านั้นเอง
.
.
.
วันนี้ ร้านลุงกับป้า เอ...
ดูคุ้นเคย นะ เพราะเห็นหน้าป้า
แต่คนที่นั่งข้างๆ เวลา
สั่งอาหารกิน
คนที่ คอยเดิน ไป เดินมา
สั่ง นู่น นี่ กิน
เฟร้นฟราย เหี่ยวๆ
ที่มักไม่อร่อยเรย
ที่ชอบแอบบ่น
แต่เราก้อ กิน กัน
เพราะ เพียงมันมีแอร์
วันนี้ร้านแอร์เป็นตับ
กับ
เก้าอี้ 4 ตัว
ที่วางคู่กับโต๊ะ ไม้ สีเดิมๆ
มันถูกใช้ไปเพียง ตัวเดียวเองนะ
...
.
ไม่ได้เคยวางแผนชีวิตวันนี้ไว้หรอก
ว่าจะมา นั่ง กินข้าวคนเดียว
อร่อยดีเหมือนกานอะ
(ถ้ากูไม่หิวคงกลับไปกินข้าวยายแร้ว)
เพื่อนทุกคนก้อ ต่างมีภาระ
ขนิษฐา ซวย ตลอดที่เป็นคนว่างงาน
..
..
.
ศุกร์ที่แล้ว ...กระแดะไปว่ายน้ำคนเดียว
เก่งชะมัด!!
เพียงเพราะว่า
กูเองมันไม่มีตารางชีวิตของคัย
ทุกคนหายไปไหนวะ
..
.
ไอ 2 คนนั้นก้อไปดูคอนเสิรต
ซวยอีกรึป่าวล่ะ
ที่ไม่ได้โทรหา
....
.
ความห่างเหินมันคงทำให้ชิน
ว่าเพื่อน..
ไม่ได้อยู่ข้างๆในเวลาที่เราต้องการเรย
..
.
และเพื่อน
สอดคล้องกับความจืดจางเสมอ
ถ้าตัวแปรของคำ2คำนี้
คือ ความห่างไกล
...
.
ตารางเรียน.. ที่ให้ไว้..
มันจะมีความหมายขึ้นมายังไง
ถ้าคนให้ ไม่ได้อยากให้คนรับ
รับรู้
ว่าเค้าใช้ชีวิตอยู่ที่ไหน
ในเวลานั้น
มันจะมีความหมายอะไร
ถ้าคนรับ...รับไว้เพียงแสดงตัว
ถึงการเป็นผู้ถูกให้
...
.
แค่นั้น เหรอะ
...
.
ไม่อยากเพียงแค่รับโทรสับ
..
.
แล้วได้ยินเพียงคำถาม
ที่จำกัด การตอบ ไว้เพียง ไม่กี่ประโยค
(รองเท้ากูกัด / โทสับกูเสีย)
และการมาเจอหน้ากัน ไม่ถึงนาที
เข้าใจจนซึมเข้าหัว
ทะลุออกตา แร้ว
ว่าเราหลีกเลี่ยงภาระ
ที่มันเป็นของใครของมันไม่ได้เรย
...
..
ใช่แล้ว มันแก้ไขไม่ได้
..บันทึกสีเทา..
มันดูแข็งแรงดีที่ปก
ข้างในมันก้อกระดาษนั่นล่ะ
ไม่ต้องถึงกับต้องโดนน้ำหรอก
แค่ฉีกก้อ ขาด แร้ว
ขอโทษ ที่ตั้งกฏเกณฑ์อะไร ที่ ลำบากใจ
..
มันดูยุ่งยาก
คงจะดูลำบาก เวลาทำไม่ได้
.
" ตังค์มือถือหมด "
ขอโทษ ที่จะไม่ รับฟังคำๆ นี้
...ขอโทด...
.
เหนื่อยแล้วอะเพื่อน
เหนื่อยที่จะทำตัวเป้นคนมีปัญหา
ปัญหาที่บังเอิญมันมาพร้อมๆกัน
...
.
.
เบื่อบ้างมั้ย
ไม่อยากพูดความรู้สึกนี้กับคัย
โดยตรงทั้งนั้น
เพราะ ไม่อยากให้รู้สึกว่า
"ซวย"
ที่บังเอิญ มา รับฟัง
+++++++
สุดท้าย เพราะ เราทำตัวให้ไม่เหลือคัย
หรือ
ใคร ต่อ ใคร
ไม่เหลือเรา
รักและคิดถึงทุกคน ที่ (ห่างหาย) ห่างไกล
