*****

***

กู เกือบลืม... อัพไดร์ ยังไงวะ..ทำไม่เป็นแระ

หายไปนานเรย อะ

เปิดเทอมอย่างเป็นทางการทุกคน

ชีวิตใหม่เป็นอย่างงี้เหรอ ว๊า..

คิดถึงพวก มึงมากๆ ไอชิบหาย.

มองๆๆ ไปรอบตัว ถึงจะอยู่ในสภาพกลุ่มยังไงก็ตาม

..

.

กู ก้อยังอยาก

ให้ คนที่นั่งข้างๆกู คือ

เพื่อน(พวกมึง) ที่กูคุ้นเคย รู้จัก และ รัก เหมือนเก่า

..

.

วันต่อไปมันยังต้องเจออะไรอีกวะเนี่ย

ถ้าชีวิตเหมือนละครช่อง 3

กู จะ เปลี่ยนไปดู ubc. cartoon network

เหี้ยจิงว่ะ

แอบเหงา เนืองๆ

กูเข้าจัยถึงคำหนึ่งคำว่า

ชีวิตเราต้องการใครต่อใครมากมายมาเติมแต่ง

ช่วงชีวิตนี้ให้เต็ม

หรือเพียง

แค่คัยสักคน ที่เข้าใจเราอย่างแท้จิง

...

.

หมา ก้อ ได้ ไง เหี้ย มาๆ

..

..

คนที่คิดถึง

อยากให้อยู่เคียงข้าง

บางช่วงที่ เหนื่อยล้า อ่อนแรง

เวลาอย่างนี้

..

.

มึงไปหนาย..คร๊าบบ

ทำไรอยู่..เฮี๊ย!!

เสือก ทิ้งกูไปทุกที...ขอบพระคุณนะ

บางที น้ำตา แม่งไหลแบบไม่มีเหตุผล

คล้ายๆ สับสน พิลึก ชอบกล

วิ่ง หา พระ หาเจ้า ซะวัดสะเทือนทุกทีไป

...ก๊ากกก...

เกือบไม่ไหวเรยย

ความอดทนมันน้อยลงอย่างน่าพิลึกว่ะ

เออ กะ อุ๋ย รุ้ง ก้อไม่ได้เจอกันเรย

มึง หนีกูไป เรียน ภาคสมทบรึป่าวเนี่ย เอ๊ะ!!

ต่างมีภาระที่แต่ละคนต้องทำกันไป

กู ทราบ แหละ

ไดร์อารี ที่จะ มาวนเขียน

ไหน อะ ? .....รออยู่

...

.

ไม่รู้จะได้อัพอย่างนี้ อีกเมื่อไหร่

ไม่รู้พวกเราจะมีกันและกันถึงวันไหน

ไม่รู้จะมีโอกาสได้กลับไปสัมผัสวันคืนดีๆอีกสักเท่าไหร่

ไม่รู้ว่า คนที่คิดถึงเค้าบังเอิญ จำเราได้สักนาทีมั้ย

และ

ไม่รู้ กุจะ สงสัย ไปทำไม

สุดท้ายย ไปเรย

(กลับไปดู ละคร ช่อง 3 เหมือนเดิม)

อืมม ขี้เกียจพูดแร้ว

ว่ากูคิดถึง

กลัวเชยยย

ถ้ามันมีคำ จำกัดความ

ของความรู้สึกที่มันมากกว่า ความคิดถึง

กูก้อขอ มอบคำนั้นให้ทุกๆ คน

เพื่อน อันเป็นชีวิต ของกู

..

รักและคิดถึง

อย่างแทบไม่เป็นผู้เป็นคน

*พลอย*